Dieta na trądzik

Dieta na trądzik

Dieta, która nie pokrywa dziennego zapotrzebowania na wszystkie niezbędne składniki odżywcze sprzyja rozwojowi różnych chorób. Obecnie coraz odważniej podkreśla się rolę żywienia także w etiopatogenezie najpopularniejszej dermatozy XXI wieku, czyli trądziku pospolitego. Dieta na trądzik to zagadnienie niezwykłe obszerne, gdyż istnieje wiele różnych czynników pokarmowych mogących zaostrzać zmiany skórne.
Najnowsze wieloośrodkowe dane wskazują, że trądzik zwykły występuje nawet u 60% osób między 15. a 25. rokiem życiem. Wśród przyczyn wyraźnego wzrostu zapadalności na tę chorobę wymienia się różne czynniki:

  • idiopatyczne czynniki zapalne oraz immunologiczne
  • coraz częściej występujące zaburzenia hormonalne, szczególnie wśród kobiet w wieku rozrodczym
  • życie w stresie oraz przetrwałym napięciu emocjonalnym
  • nieprawidłowa tzw. zachodnia dieta, alkohol, używki
  • czynniki genetyczne
  • czynniki środowiskowe (leki, kosmetyki, zanieczyszczenie środowiska)

Czy dieta wpływa na trądzik zwyczajny?

Według ankiet przeprowadzonych wśród pacjentów dermatologicznych dieta jest powszechnie uznawanym czynnikiem wywołującym bądź zaostrzającym trądzik. Okazuje się, że aż 70% badanych w trakcie leczenia specjalistycznego równolegle wprowadza pewne zmiany żywieniowe. Jak dotąd nie opublikowano jednak żadnych prac naukowych, które jednoznacznie potwierdzałyby wpływ pokarmów na przebieg acne vulgaris. Nie ulega natomiast wątpliwości, że ogromna grupa pacjentów dotkniętych tą chorobą potrafi przekonywującowytłumaczyć, jak specjalna dieta na trądzik wpływa na stan skóry.

Związek między żywieniem a zmianami trądzikowymi na trądzik

Nie trzeba nikogo przekonywać, że sposób odżywiania bardzo silnie oddziałuje na wygląd człowieka. Skład, ilość czy sposób przygotowania posiłków niemal zawsze znajduje swoje odzwierciedlenie w gospodarce hormonalnej, metabolizmie oraz w pracy układu odpornościowego organizmu. Co prawda rola diety w indukowaniu trądziku pospolitego wciąż pozostaje kwestią dyskusyjną, niemniej jednak wielu lekarzy oraz kosmetologów na podstawie swoich doświadczeń zaleca pacjentom wypróbowanie pewnych zmian w jadłospisie.

Trądzik a cukier i insulina

W zakresie dietetycznego podłoża trądziku pospolitego najczęściej podkreśla się negatywny wpływ węglowodanów (cukrów) o wysokim indeksie glikemicznym. Nadmierne spożywanie takich pokarmów prowadzi do nadwagi wywołanej odkładaniem się tłuszczu oraz do zaburzeń metabolicznych, które określa się wspólnym mianem insulinooporności. Insulinooporność jest zjawiskiem polegającym na obniżonej wrażliwości tkanek na insulinę, hormon trzustkowy umożliwiający „przejście” glukozy z krwi do wnętrza komórek organizmu. Stale utrzymująca się hiperglikemia (za duże stężenie cukru we krwi) wywołana nieprawidłową, wysokowęglowodanową dietą pobudza trzustkę do coraz intensywniejszego uwalniania insuliny, która w związku z opornością tkanek nie jest w stanie spełnić swojej podstawowej roli. Spowodowany w ten sposób wzrost krążącej w organizmie insuliny jest bezpośrednią przyczyną zjawisk, które ostatecznie prowadzą do zaostrzenia objawów trądziku. Insulina bowiem, oprócz obniżania poziomu cukru we krwi, posiada także zdolność do stymulowania produkcji androgenów. Te męskie hormony płciowe są natomiast znane z właściwości pobudzających łojotok oraz powstawanie wykwitów trądzikowych.

Mleko w diecie na trądzik

Według niedawno przeprowadzonych badań obserwacyjnych istnieje ścisły związek między zwiększoną konsumpcją produktów z mleka krowiego, a ilością aktywnych zmian trądzikowych, szczególnie u kobiet. Co ciekawe, okazało się, że mleko odtłuszczone ma istotnie wyższy potencjał acnegenny (trądzikotwórczy) niż mleko pełnotłuste. Natomiast sfermentowane produkty mleczne (np. kefir) łagodzą wykwity skórne, co najprawdopodobniej wynika z dużej zawartości laktoferryny, naturalnej substancji o właściwościach immunomodulujących, przeciwbakteryjnych oraz przeciwzapalnych. Ta dodatnia korelacja między trądzikiem a chudym nabiałem może wynikać z obecności egzogennych hormonów oraz innych biologicznie czynnych substancji, które wywołują łojotok oraz komedogenezę. Ponadto, zbyt wysokie spożycie dosładzanych produktów mlecznych powoduje wzrost wydzielania insuliny, która niezależnie uaktywnia proces zapalny w obrębie aparatu łojowo-włosowego twarzy, klatki piersiowej, ramion i pleców.

Dieta na trądzik- jaki tłuszcz wybrać

Od jakiegoś czasy krąży wiele mitów na temat zawartości tłuszczu w diecie. Bardzo dużo osób dotkniętych trądzikiem drastycznie ogranicza ich spożycie zakładając, że zredukuje w ten sposób łojotok i wynikające z niego świecenie cery. Takie postępowanie może jednak paradoksalnie spowodować jeszcze większe problemy z wypryskami, ponieważ niedobór niektórych kwasów tłuszczowych upośledza strukturę oraz funkcje skóry, a także wywołuje zaburzenia w gospodarce hormonalnej organizmu. Wykazano, że wielonienasycone kwasy tłuszczowe upłynniają sebum, co chroni przed rozwojem zaskórników. Ponadto zmniejszają stan zapalny, a u kobiet poprawiają stosunek estrogenów („hormonów piękna”) do androgenów. Produktami tłuszczowymi, które stanowczo powinny się znaleźć w diecie na trądzik są:

  • morskie, tłuste ryby, takie jak łosoś, makrela, śledź, halibut
  • olej słonecznikowy, olej oraz siemię lniane, wiesiołek
  • Suplementy w diecie na trądzik

Na podstawie obserwacji stwierdzono, że dodatkowe przyjmowanie niektórych substancji odżywczych w postaci tabletek lub herbatek może pozytywnie wpływać na przebieg trądziku. Najbardziej znane i doceniane to suplementy zawierające:

  • cynk oraz selen
  • witaminy PP, A, E oraz D3
  • wyciągi z herbaty zielonej zawierające silne antyoksydanty
  • flawonoidy pochodzące z pokrzywy, skrzypu polnego czy bratka
  • probiotyki
  • błonnik pomagający oczyścić organizm z zalegających toksyn

Trądzik na brodzie

Trądzik na brodzie

Dolne partie twarzy, czyli linia żuchwy, broda, okolice ust oraz szyja są typową lokalizacją trądziku u dorosłych kobiet, które ukończyły już okres dojrzewania. Trądzik na brodzie bywa głęboki, bolesny, a ponadto oporny na standardowe metody pielęgnacyjne i lecznicze. Badania pokazują, że aż 26% kobiet między 25 a 40 rokiem życia obserwuje wypryski cyklicznie pojawiające się na brodzie oraz w jej okolicach.
Przed rozpoczęciem walki z trądzikiem na brodzie warto dowiedzieć się, jakie są najczęstsze przyczyny go wywołujące. Ze względu na to, że zwykle występuje on u osób dojrzałych, jego podłoża należy szukać w czynnikach środowiskowych, w stylu życia oraz w zaburzeniach hormonalnych. Trądzik na brodzie może objawiać się jako łagodny typ zaskórnikowy i grudkowo-krostkowy, jednak w przypadku kobiet cierpiących na zaburzenia hormonalne nierzadko jest to trądzik ropowiczy, tzw. cystic acne.

 

Trądzik na brodzie

Trądzik na brodzie- informacje ogólne

Wyróżniamy różne przyczyny mogące powodować pryszcze, które pojawiająwłaśnie w okolicach ust. Ich niewątpliwą cechą wspólną jest zdolność do pobudzania produkcji łoju, który następnie zatyka pory skóry i w ten sposób stwarza idealne warunki do namnażania się bakterii z rodzaju P.acnesoraz grzybów. Trądzik na brodzie w bardzo nieznacznym stopniu odpowiada na klasyczne, wysuszające oraz złuszczające preparaty przeciwtrądzikowe. W związku z tym, że wypryski tej okolicy twarzy formują się głęboko w skórze właściwej, leczenie miejscowe wysusza oraz ściąga jedynie ich powierzchnię. Nienaruszone pozostają wówczas biało-żółte grudki wyczuwalne dotykiem i widoczne na brodzie po napięciu naskórka. Ponadto, wszelkie ropiejące cysty i guzki na brodzie goją się nawet do 3 tygodni, a ich miejsce przeważnie zastępują ciemne przebarwienia pozapalne oraz blizny, które gruntownie zmieniają strukturę skóry.

Hormony a trądzik na brodzie

Zakłócenia w równowadze układu dokrewnego (czyli hormonalnego) są główną przyczyną trądziku na brodzie pokazującym się u dorosłych kobiet. Stanami, które mogą wywoływać nieprawidłowy stosunek żeńskich estrogenów do hormonów o działaniu androgenowym, czyli trądzikotwórczym są:
Druga połowa naturalnego cyklu miesięcznego. Pogorszenie stanu cery przed okresem jest dolegliwością, na którą skarży się ogromna grupa pań w różnym wieku. Wypryski formujące się wówczas na brodzie są pojedyncze, bardzo bolesne i obrzęknięte, często nie dające się wycisnąć. Próby ich usunięcia zwykle kończą się powstaniem dużej rany, która goi się przez wiele dni i pozostawia po sobie brunatno-czerwoną plamę, czy klasyczne przebarwienie.
Rozpoczęcie lub odstawienie doustnej antykoncepcji hormonalnej. O ile dobrze dobrana tabletka antykoncepcyjna wykazuje ogromną skuteczność w leczeniu trądziku na brodzie, o tyle pigułka z hormonem syntetycznym o działaniu androgenowym prawie zawsze wywołuje wysyp pryszczy. W podobny sposób może objawiać się nagłe odstawienie antykoncepcji doustnej, gdyż w organizmie kobiety dochodzi wówczas do „przeorganizowania” się naturalnej gospodarki hormonów płciowych. Owulacja, w trakcie której dochodzi do gwałtownych zmian w stężeniu hormonów we krwi.

Zespoły hiperandrogenizacji, czyli cała gama schorzeń związana z biologiczną nadprodukcją męskich hormonów płciowych, czyli testosteronu, dihydrotestosteronu oraz androstendionu. Mieszki włosowe oraz gruczoły łojowe zlokalizowane na brodzie są wyjątkowo czułe na wzrost stężenia androgenów. Powoduje to stymulację aparatów łojowo-włosowych, łojotok, komedogenezę i ostatecznie rozwój trądziku grudkowo-krostkowego na brodzie. Często towarzyszy mu nadmierne owłosienie dolnych partii twarzy oraz skóry nad górną wargą (tzw. wąsik).

 

Trądzik na brodzie

Trądzik na brodzie- styl życia i dieta

Długotrwały stres czy jedzenie gotowych, tłustych dań i fastfoodów bardzo często odpowiadają za zły stan skóry na brodzie, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Zwierzęce, nasycone tłuszcze zwiększają lepkość i gęstość łoju oraz podsycają proces zapalny rozpoczynający się w mieszku włosowym. Stres prowokuje natomiast wyrzut wielu hormonów, które również charakteryzują się silnym działaniem aknegennym (powodującym trądzik). Walcząc z trądzikiem na brodzie warto także zwrócić uwagę na rodzaj oraz ilość płynów wypijanych w ciągu doby. Picie słodkich napojów, nadmiaru kawy czy zbyt mocnej, słodzonej herbaty prowokuje rozwój pryszczy. Dlatego, aby usunąć toksyny zalegające w organizmie, każdy powinien dbać o wypijanie co najmniej 1,5 litra wody dziennie. Zaleca się również spożywanie ziołowych herbatek, szczególnie herbaty zielonej, bratka, rumianku, pokrzywy, które posiadają obserwacyjnie udowodnione działanie łagodzące objawy trądziku pospolitego.

Leczenie trądziku na brodzie

Trądzik zlokalizowany na brodzie wymaga unormowania gospodarki hormonalnej, zbalansowania swojego jadłospisu oraz zadbania o równowagę psychiczną oraz emocjonalną. Poziom hormonów płciowych można modyfikować poprzez przyjmowanie doustnej antykoncepcji hormonalnej, a także dzięki spożywaniu określonych suplementów oraz substancji naturalnych. Do najpopularniejszych ziołowych preparatów, które naturalnie obniżają poziom androgenów w ciele kobiety należą:

  • Chmiel, wierzbownica, mięta pieprzowa
  • Palma sabałowa
  • Niepokalanek pospolity
  • Piwonia oraz lukrecja

Dieta w trądziku na brodzie powinna dostarczać odpowiednie ilości witamin, szczególnie witaminy A, E i C oraz soli mineralnych takich jak żelazo, cynk i selen. Ponadto warto wyeliminować tłuste, głęboko smażone mięsa, chudy nabiał, słodycze oraz słone przekąski. Węglowodany należy natomiast wybierać biorąc pod uwagę ich indeks glikemiczny (IG). Im niższy indeks, tym korzystniejsze działanie na trądzik na brodzie. Niskim IG charakteryzuje się ciemne pieczywo, pełnoziarnisty makaron, warzywa oraz niezbyt słodkie owoce.

Pielęgnacja skóry z trądzikiem na brodzie

Skóra na brodzie dotknięta wypryskami wymaga łagodnego oczyszczania i regularnego nawilżania poprzedzonego złuszczaniem. Po dokładnym demakijażu, przed snem, zawsze należy aplikować preparaty z kwasami lub retinoidami, które unormują procesy rogowacenia w obrębie mieszków łojowo-włosowych oraz zapobiegną łojotokowi. Rano natomiast brodę uwrażliwioną drażniącymi substancjami przeciwtrądzikowym warto ukoić lekkim kremem nawilżającym. Niezwykle ważne jest, aby trądziku na brodzie nie wyciskać ani nie rozdrapywać, bowiem skóra w tej okolicy wyjątkowo łatwo ulegaprzebarwieniu oraz bliznowaceniu.

Trądzik na czole

Trądzik na czole

Trądzik na czole to powszechny problem posiadaczy tłustej cery, ma wiele przyczyn. Ich prawidłowe rozpoznanie pozwala wdrożyć skuteczne leczenie oraz różne metody zapobiegania. Trądzik pospolity to choroba skóry, która występuje w różnym wieku, zarówno w dzieciństwie oraz w okresie dojrzewania płciowego, jak i w wieku dorosłym. Pryszcze mogą pojawiać się na całej twarzy, klatce piersiowej czy na plecach, co wynika z naturalnego zagęszczenia gruczołów łojowych w tych rejonach. Pacjenci wielokrotnie sygnalizują, że niektóre strefy łojotokowe twarzy wykazują pewną tendencję do częstszego tworzenia się wyprysków.
Skóra na czole należy do tzw. strefy T, która bywa źródłem wielu problemów z niedoskonałościami. W jej obrębie zwykle obserwujemy nieestetyczną, lepką i błyszczącą warstwę sebum produkowanego przez liczne gruczoły łojowe. Nadprodukcja łoju sprawia, że czoło łatwiej ulega zanieczyszczeniu, a twardy, nieprawidłowo rogowaciejący naskórek zatyka rozszerzone pory skóry. Początkowo drobne zaskórniki z czasem ulegają ewolucji do grudek, krost, a nawet cyst.  Wypryski czy korsty na czole stają się wówczas niezwykle widocznym problemem, a próby ich maskowania lub mechanicznego usuwania niejednokrotnie dają początek zaostrzeniu choroby oraz pierwszym powikłaniom, takim jak blizny i przebarwienia.

Trądzik na czole

 

Trądzik na czole- przyczyny i czynniki nasilające objawy skórne

Podstawowym zjawiskiem odpowiedzialnym za trądzik na czole jest zapychanie się porów skóry masą, która składa z gęstego łoju i złuszczonych komórek warstwy rogowej naskórka. W sprzyjających warunkach, takich jak nieregularne oczyszczanie skóry, pocenie się, noszenie grzywki oraz bardzo ciężkiego makijażu, zaskórniki ulegają kolonizacji bakteryjnej, a następnie przekształceniu w ropiejące krosty. Wśród czynników przyśpieszających powyższy proces najczęściej wymienia się:

1. Nieprawidłowe mycie tłustej cery.

Wypryski czy krostki na czole w sposób bezpośredni wynikają z łojotoku w tym rejonie twarzy. Dlatego podstawowym aspektem jemu zapobiegającym jest codzienne oczyszczanie powierzchni skóry z zalegającego brudu wymieszanego z sebum i martwym naskórkiem. Do mycia czoła możemy używać nieco agresywniejszych żeli przeciwtrądzikowych, gdyż obecna na nim charakterystycznie grubsza warstwa naskórka jest znacznie bardziej odporna na chemiczne czynniki drażniące. Przed snem warto stosować preparaty złuszczające, szczególnie kwasy- salicylowy, migdałowy, glikolowy oraz retinoidy przepisywane przez dermatologa. Natomiast jeżeli wypryski na czole wypełniają się ropą, wówczas przeciwskazane są peelingi mechaniczne. Mogą one bowiem rozrywać krostki i przenosić zakażenie w inne obszary twarzy.

2. Przesuszenie skóry

Skóra tłusta także potrzebuje nawilżenia, gdyż dowiedziono, że jej wysuszenie produktami przeciwtrądzikowymi napędza błędne koło łojotoku. Osoby dotknięte trądzikiem na czole powinny nawilżać skórę minimum raz dziennie lekkimi emulsjami, które nie powodują komedogenezy (tworzenia zaskórników). Unikać należy tłustych kremów, balsamów oraz emolientów z wysoką zawartością parafiny, wazeliny czy olejów roślinnych, ponieważ obciążają one czoło i tworzą warstwę okluzyjną zatykającą swobodny odpływ sebum z wnętrza aparatu mieszkowo-łojowego.

3. Łupież owłosionej skóry głowy

Zauważono, że łupież może wywołać nasilenie zmian trądzikowych na czole. Dzieje się tak, ponieważ, podobnie jak acne,łupież także jest infekcyjną chorobą skóry. Powodują go głównie grzyby, które „migrując” ze skalpu na czoło wywołują podrażnienie jego powierzchni. Efektem są trądzikowe zmiany zapalne rozpoczynające się w obrębie istniejących wcześniej mikrozaskórników.

4. Kosmetyki do stylizacji włosów

Tłuste olejki oraz odżywki aplikowane na włosy, a w szczególności na grzywkę, mogą w sposób podobny do tłustych kremów obciążać i zapychać skórę czoła. Kosmetyczny trądzik na czole może być również spowodowany nadużywaniem lakierów, które rozpylone przypadkowo na powierzchnię twarzy wysuszają ją oraz podrażniają, co prowokuje rozwój stanu zapalnego.

5. Niektóre leki

Działaniem niepożądanym niektórych leków może być trądzik pospolity, także ten usytuowany na czole. Do preparatów, które charakteryzują się najsilniejszym działaniem trądzikotwórczym należą: sterydy przyjmowane doustnie oraz aplikowane bezpośrednio na skórę, nieprawidłowo dobrane pigułki antykoncepcyjne, jod oraz witamina B12 w tabletkach, inne leki hormonalne stosowane np. w leczeniu niepłodności.

 

Krosty na czole

 

Skuteczne metody na trądzik na czole

Całkowite pozbycie się trądziku na czole jest procesem długotrwałym. Pierwszych widocznych efektów wprowadzonych zmian w codziennej pielęgnacji można spodziewać się dopiero po miesiącu ich codziennego stosowania. Poniżej lista kilku cennych wskazówek dla osób borykających się z trądzikiem na czole:
Skórę myć należy dwa razy dziennie produktami z pH odpowiednim dla skóry. Nie należy stosować zwykłych mydeł oraz żeli z wysoką zawartością detergentów (np. SLS). Odpowiednim postępowaniem po wysuszeniu skóry będzie jej przetarcie ziołowym tonikiem pozbawionym alkoholu, a następnie aplikacja kremu. Wieczorem powinien być to typowy złuszczająco-przeciwbakteryjny produkt antytrądzikowy, rano natomiast delikatna emulsja nawilżająca

  • Nie wyciskać zaskórników ani krostek
  • Starać się nie nosić gęstej grzywki, która zakrywa całą powierzchnię czoła
  • Ograniczyć stosowanie obciążających kosmetyków do stylizacji fryzury
  • Czapki, opaski czy kaski nosić tylko w razie konieczności, czyli tak, by nie powodować nadmiernego pocenia się głowy i czoła
  • Ograniczyć stres, regularnie wysypiać się oraz uprawiać sport na świeżym powietrzu. W kwestii aktywności fizycznej warto zaznaczyć, że niektóre osoby reagują na chlorowaną basenową wodę zaostrzeniem objawów trądziku pospolitego.
  • Wypijać minimum 8 szklanek wody dziennie. Wyreguluje to poziom nawilżenia skóry oraz oczyści organizm z wielu zalegających toksyn
  • Unikać zbyt długiej ekspozycji na światło słoneczne
  • Ograniczyć spożywanie alkoholu oraz zaprzestać palenia tytoniu
  • Zdiagnozować oraz leczyć wszelkie zaburzenia hormonalne. Organizm kobiety bowiem bardzo często daje znać o problemach endokrynologicznych trądzikiem powstającym nagle w określonych rejonach twarzy np. na czole lub na brodzie.

Jeżeli trądzik na czole jest uciążliwy, a powstające wypryski są głębokie i wypełnione ropą, wówczas należy niezwłocznie udać się do lekarza. Taki zaawansowany przebieg choroby może niestety wymagać włączenia kuracji antybiotykiem lub innymi lekami doustnymi.

Trądzik na plecach

Trądzik na plecach

Trądzik na plecach to odmiana trądziku pospolitego, który lubi lokalizować się na różnych częściach ciała; najczęściej na twarzy, klatce piersiowej, między łopatkami, na ramionach oraz na plecach.  Przyczyny rozwoju wyprysków, niezależnie od umiejscowienia, są bardzo podobne. Trądzik na plecach, tak jak każdy inny typ acne, powstaje w wyniku zatkania przewodów wyprowadzających łój (sebum) z nadmiernie aktywnych gruczołów łojowych.

Krosty lub potocznie nazywane pryszcze na plecach oraz na karku mogą dotyczyć pacjentów obu płci, jednak znacznie częściej występują u mężczyzn. Korelacja trądziku na plecach z towarzyszącymi zmianami na dekolcie, brodzie i w linii żuchwy jest natomiast charakterystyczna dla dojrzałych kobiet cierpiących na zespół hiperandrogenizacji, czyli zbyt dużej ilości krążącego testosteronu oraz innych męskich hormonów płciowych.

Trądzik na plecach – przyczyny i odrębności

Pryszcze na plecach przeważnie pojawiają się u osób, u których jednoczasowym problemem są zmiany zlokalizowane także na twarzy. Za trądzik na plecach w głównej mierze odpowiadają hormony należące do grupy androgenów: testosteron, dihydrotestosteron oraz androstendion. Te męskie hormonowy płciowe skutecznie aktywują aparaty łojowo-włosowe położone w tzw. rynnie łojotokowej tylnej. Określeniem tym fachowo nazywa się obszar skóry między łopatkami przebiegający wzdłuż kręgosłupa. Podobnie jak strefa T na twarzy, rynna łojotokowa jest „naszpikowana” gruczołami łojowymi. W związku z tym testosteron z łatwością odnajduje swoje receptory na powierzchni tych gruczołów. W efekcie dochodzi zatem do stymulacji wydzielania gęstego sebum, powstawania zaskórników, a w ostateczności do krostkowo-grudkowego, ropnego trądziku na plecach.

Odmiany trądziku na plecach

Trądzik na plecach, podobnie jak każdy inny rodzaj trądziku pospolitego, może przebiegać z różnym nasileniem. Obserwacje wykazały, że wypryski na plecach niestety goją się dłużej i znacznie gorzej odpowiadają na leczenie przeciwtrądzikowe. Najprawdopodobniej ma to związek na znacznie grubszym naskórkiem pleców, brakiem swobodnego dostępu dla kremów i maści oraz noszeniem ściśle przylegającej odzieży, która przegrzewając skórę może nasilać łojotok. Najczęstsze postacie kliniczne trądziku na plecach to:

  • Zaskórniki otwarte, które przypominają ciemne „dziurkowanie” skóry pleców. Taki obraz kliniczny wynika z utlenionych mas rogowo-łojowych zalegających w rozszerzonych porach skóry.
  • Grudki, czyli niezapalane zmiany uniesione ponad powierzchnię pleców
  • Krostki, które wynikają z zapalnej progresji grudek. Są czerwone i wypełnione białą ropą prześwitującą na szczycie wyprysku
  • Guzy i torbiele, czyli najbardziej zaawansowane, głębokie pryszcze wypełnioną dużą ilością ropy. Ich wyciskaniu często towarzyszy wypływ krwi, który wiąże się z predyspozycją do rozwoju brązowych przebarwień oraz rozległych blizn charakterystycznych dla trądziku na plecach.

Pielęgnacja pleców z trądzikiem

Schemat pielęgnacji pleców powinien być dopasowany do zaawansowania i progresji zmian trądzikowych. Skóra na plecach jest co prawda mniej wrażliwa od skóry twarzy, jednak trądzik sam w sobie powoduje nadwrażliwość chorobowo zmienionych obszarów. Podczas codziennych czynności higienicznych warto zatem zwrócić uwagę na:

  • Spływanie szamponu do mycia włosów, który może podrażniać mieszki włosowe pleców
  • Zbyt intensywne tarcie skóry pleców szczotkami, ostrymi gąbkami lub gruboziarnistymi peelingami, które rozrywają krosty i powodują rozsiew bakterii
  • Zbyt rzadkie mycie pleców (optymalnie dwa razy dziennie)
  • Używanie jednego ręcznika do wycierania całego ciała. Należy korzystać z oddzielnego ręcznika lub jednorazowych ręczników papierowych
  • Stosowanie kolorowych żeli pod prysznic, które charakteryzują się dużą ilością potencjalnie drażniących składników chemicznych (np. SLS, czyli substancji „zdzierającej” tłuszczową warstwę ochronną naskórka)
  • Smarowanie skóry pleców tłustymi, zapachowymi balsamami. Trądzik na plecach wymaga bowiem stosowania takich samych, łagodnych produktów jak twarz oraz dekolt
  • Noszenie zbyt obcisłych ubrań ze sztucznych materiałów, które ograniczają dostęp świeżego powietrza wspomagającego gojenie się stanów zapalnych
  • Zapominanie o myciu pleców po treningu lub innej aktywności fizycznej związanej ze wzmożonym poceniem się skóry

Leczenie trądziku na plecach

Terapia trądziku zlokalizowanego na plecach jest podobna do leczenia zmian występujących na twarzy. Pewne subtelne odrębności wynikają z fizjologicznej odporności skóry pleców- jest ona twardsza, co powoduje utrudnione przenikanie składników aktywnych. W związku z tym możliwe jest nakładanie bardziej stężonych produktów (10% nadtlenku benzoilu, kwasu salicylowego, retinoidów) nawet dwa razy dziennie. Jeśli trądzik na plecach posiada ropiejące krosty lub guzy, wówczas włącza się antybiotyki miejscowe bądź ogólne. Retinoidy doustne są zarezerwowane dla bolesnego, bliznowaciejącego trądziku na plecach, któremu towarzyszą zmiany umiejscowione także w innych rejonach ciała. Natomiast dwuskładnikowa antykoncepcja hormonalna z wyraźną komponentą przeciwandrogenową może być skuteczna w przypadku kobiet dotkniętych trądzikiem na plecach.  Więcej o leczeniu trądziku hormanalnego, szczególnie u kobiet, przeczytaj tutaj.
Sposobów na łagodzenie objawów trądziku na plecach jest wiele. Aby dana metoda przyniosła oczekiwane rezultaty należy ją stosować regularnie i co najmniej przez 3 miesiące. Pomocna w leczeniu wyprysków tylnej rynny łojotokowej bywa również zmiana diety, ograniczenie codziennego stresu oraz przyjmowanie przeciwtrądzikowych suplementów diety – tabletki na trądzik – dostępnych bez recepty.  Jak w każdym przypadku konsultacja z dermatologiem jest wskazana przed rozpoczęciem leczenia.

Trądzik hormonalny

Trądzik hormonalny

Trądzik hormonalny jest typem trądziku pospolitego (acne vulgaris) wyróżniającym się nawracającym przebiegiem i opornością na standardowe leczenie dermatologiczne.  Jeżeli skóra trądzikowa pojawia się po raz pierwszy u dorosłych lub trwa pomimo ukończenia 25 roku życia często jest określana mianem trądziku hormonalnego.  Znacznie częściej dotyczy on kobiet, które formalnie zakończyły już okres dojrzewania. Trądzik hormonalny wynika ze związanych z cyklem miesięcznym fluktuacji hormonów, które wpływają na aktywność gruczołów łojowych skóry twarzy, pleców oraz klatki piersiowej.

Trądzik to jedna z najbardziej rozpowszechnionych chorób skóry. W 85% przypadków przebiega łagodnie, jednak widoczne i niekiedy wręcz stygmatyzujące zmiany skórne poważne obniżają jakość życia ludzi między 11. a 35. rokiem życia.

Trądzik hormonalny to problem głównie kobiet

Najnowsze dane szacują, że prawie 54% kobiet, które ukończyły 25 lat systematycznie walczy z nawracającymi niedoskonałościami skóry. Taki niepokojący trend wzrostowy częstotliwości rozpoznawania trądziku wieku dorosłego rozpoczął się ponad dekadę temu i niestety trwa aż do dziś. Pomimo postępu medycyny wciąż nie potrafimy przewidzieć czasu trwania choroby u konkretnego pacjenta, w szczególności odmiany o podłożu hormonalnym. Chociaż jej etiopatogeneza nie została do końca wyjaśniona, to wśród czynników predysponujących do rozwoju wyprysków najczęściej podkreślany jest wpływ androgenów, czyli męskich hormonów płciowych. Każda kobieta produkuje pewną niezbędną do zachowania równowagi hormonalnej ilość testosteronu oraz innych androgenów pochodzenia jajnikowego bądź nadnerczowego. Okazuje się, że w pewnych patologicznych sytuacjach (np. w zespole policystycznych jajników, PCOS) ich synteza i uwalnianie do krwioobiegu staje się zbyt intensywne w stosunku do podstawowego zapotrzebowania. Wówczas mamy do czynienia z tzw. zespołem hiperandrogenizacji objawiającym się m.in. utrwalonym trądzikiem wieku dorosłego.

Testosteron i inne androgeny u kobiet

Hormony męskie (androgeny) oraz żeńskie (estrogeny) występują w różnym stężeniu w osób obu płci. U Pań biologiczną przewagą charakteryzują się oczywiście estrogeny, często nazywane hormonami piękna i kobiecości. Niestety pewne wrodzone bądź nabyte zaburzenia układu dokrewnego powodują, że balans między estrogenami a androgenami zostaje poważnie zaburzony. Głównymi objawami tego zjawiska są:

  • Trądzik hormonalny
  • Zaburzenia miesiączkowania (rzadkie, nieregularne miesiączki)
  • Problemy z zajściem oraz utrzymaniem ciąży
  • Hirsutyzm, czyli nadmierne owłosienie typu męskiego (linia wąsów, boki twarzy, między piersiami i łopatkami, uda, podbrzusze, tylna powierzchnia ramion)
  • Cienkie i wypadające włosy
  • Nagłe zwiększenie masy ciała

Przyczyny trądziku hormonalnego

Androgeny w ciele kobiety mogą być wytwarzane przez jajniki oraz nadnercza (malutkie narządy położone bezpośrednio nad nerkami). Niekiedy za kliniczne objawy zbyt dużej ilości testosteronu odpowiadają przemiany miejscowe np. w skórze, które nie są w sposób bezpośredni związane z ogólnoustrojową nadprodukcją męskich hormonów. W związku z tym pierwotne przyczyny trądziku hormonalnego u kobiet można podzielić na:

1. Przyczyny nadnerczowe, które są schorzeniami bardzo rzadkimi oraz trudnymi do rozpoznania i leczenia. Należy do nich wrodzony przerost nadnerczy oraz guzki nadnerczy produkujące hormony
2. Przyczyny jajnikowe;  zespół policystycznych (wielotorbielowatych) jajników, czyli PCOS. Jest to najczęściej diagnozowana przyczyna trądziku hormonalnego, którą rozpoznaje się u 10-15% kobiet w wieku rozrodczym
Hipertekoza, czyli przerost części jajnika odpowiedzialnej za syntezę testosteronu
Rzadko guzki jajnika
Czynnościowa hiperandrogenizacja jajnikowa, czyli sytuacja, w której jajniki idiopatycznie (czyli z niewyjaśnionych przyczyn) podejmują się nieuzasadnionej produkcji androgenów
3. Przyczyny wynikające z zaburzonej proporcji między testosteronem a estrogenami. Do zachwiania równowagi hormonalnej zazwyczaj dochodzi w momencie: włączenia bądź odstawienia tabletek antykoncepcyjnych wkraczania w etap menopauzy nadmiernej produkcji prolaktyny, hormonu, który działa antagonistycznie (przeciwstawnie) do pozostałych żeńskich hormonów płciowych
przyjmowania leków o działaniu androgenowym np. doustnych sterydów
4. Miejscowy wzrost aktywności androgenów w aparacie włosowo-łojowym, który prowadzi do pobudzenia łojotoku będącego podstawą powstawania wszystkich zmian trądzikowych. U osób cierpiących na ten rodzaj trądziku hormonalnego nie znajduje się typowych odchyleń w laboratoryjnych badaniach poziomu androgenów.

Jak rozwijają się wypryski w trądziku hormonalnym?

Główną substancją przyczyniającą się do wzmożonej aktywności gruczołów łojowych jest pochodna testosteronu zwana 5-α-dihydrotestosteronem (w skrócie DHT). Ponadto DHT powstające bezpośrednio w obrębie skóry trądzikowej indukuje wytwarzanie czynników prozapalnych, które przekształcają niegroźne zaskórniki w czerwone, ropiejące krosty. Dowiedziono, że w trądziku hormonalnym dochodzido zwiększenia ilości enzymów produkujących DHT, co wiąże się ze wzmożoną reakcją gruczołów łojowych nawet na fizjologiczne, czyli prawidłowe stężenie głównych hormonów męskich we krwi.

Rozpoznanie trądziku hormonalnego

Trądzik hormonalny można podejrzewać u dorosłej kobiety, której skóra, a w szczególności broda, linia żuchwy oraz klatka piersiowa jest pokryta wypryskami niereagującymi na standardowe leczenie trądziku u dorosłych. Innymi cechami sugerującymi hormonalne przyczyny trądziku są:

  • nadmierne owłosienie
  • łojotok twarzy, pleców, dekoltu oraz skalpu
  • zaburzenia miesiączkowania
  • brak odpowiedzi na leczenie zewnętrzne
  • nawrót trądziku po leczeniu antybiotykami lub izotretynoiną doustną
  • zaostrzenie choroby w drugiej połowie cyklu
  • redukcja liczby wyprysków podczas przyjmowania antykoncepcji doustnej
  • Aby potwierdzić jajnikowe lub nadnerczowe przyczyny trądziku hormonalnego należy oznaczyć stężenie wszystkich dostępnych
  • hormonów w próbce krwi oraz wykonać badanie USG obu tych narządów.
  • Leczenie trądziku hormonalnego

Trądzik hormonalny jest bardzo trudny do wyleczenia. Zazwyczaj wymaga skojarzonej i długotrwałej terapii zarówno preparatami zewnętrznymi (maściami, kremami), jak i tabletkami (antybiotykami, retinoidami) przyjmowanymi ogólnie. Niestety, badania porównujące wyniki takiego postępowania wykazały, że trądzik hormonalny nawraca w mniejszym bądź większym stopniu nawet u połowy pacjentek. Aktualne wytyczne wskazują na skuteczność dwuskładnikowej antykoncepcji hormonalnej, w skład której wchodzą substancje o udowodnionym działaniu przeciwandrogenowym. Takie leczenie jest wskazane dla pań, które:

  • cierpią na przetrwały łojotok („błyszczenie cery”)
  • zauważyły nadmierną utratę włosów
  • wykazują wszystkie cechy zespołu SAHA (czyli trądzik, łojotok, hirsutyzm, łysienie)
  • zauważyły nasilenie się zmian trądzikowych po ukończeniu 25. roku życia
  • mają nieregularne cykle
  • pragną równoczesnej antykoncepcji
  • są zdecydowane przyjmować tabletki przez minimum 6 miesięcy (dopiero po takim czasie można ocenić poprawę stanu skóry)

Przed rozpoczęciem przyjmowania antykoncepcji hormonalnej bardzo ważne są badania oceniające układ krzepnięcia krwi. Syntetyczne hormony płciowe mogą bowiem powodować stan nadkrzepliwości, czyli zakrzepicę żył głębokich (głównie kończyn dolnych) lub zagrażającą życiu zatorowość płucną. Innymi przeciwskazaniami do stosowania tabletek antykoncepcyjnych w leczeniu trądziku hormonalnego są:

  • otyłość
  • palenie tytoniu
  • nadciśnienie tętnicze
  • migreny o niewyjaśnionej etiologii
  • brak stałej kontroli ginekologicznej oraz dermatologicznej

Źródło:
Wytyczne i rekomendacje Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego

Pryszcze – rodzaje wyprysków

Pryszcze

Pryszcze to powszechnie przyjęte określenie wykwitów skórnych, które są objawem najbardziej znanej przewlekłej choroby skóry, czyli trądziku pospolitego. Hasło „pryszcz” przeważnie kojarzy się z czerwoną i bolącą krostą wypełnioną białym płynem. Jest to jednak tylko jeden w wielu typów wyprysków charakterystycznych dla trądziku młodzieńczego oraz trądziku dorosłych.
Cera zupełnie pozbawiona pryszczy niestety należy do rzadkości. Prawie każdy człowiek doświadczył bowiem w swoim życiu batalii ze szepczącą, długo gojącą się krostą na twarzy, plecach lub na klatce piersiowej. Pryszcze rozwijają się w łojotokowych obszarach skóry bogatych w nadmiernie aktywne gruczoły łojowe. Do tych rejonów zaliczamy; strefę T na twarzy (czoło, nos, broda), rynnę łojotokową przednią (mostek oraz dekolt) i rynnę łojotokową tylną (kark oraz górna część łopatek).

Rodzaje pryszczy

Kliniczne postacie trądziku pospolitego można podzielić w zależności od wyglądu, lokalizacji oraz nasilenia zmian skórnych. Oto jedna z najbardziej logicznych klasyfikacji rodzajów pryszczy:

  • Zaskórniki otwarte (blackheads) oraz zamknięte (whiteheads). Przeważnie lokalizują się na twarzy i mają średnicę około 1-3 mm. Blackheads, czyli zaskórniki otwarte są niczym innymi jak masą rogowo-łojową zatykającą rozszerzone pory skóry. Niekiedy keratyna będąca składnikiem tejże masy ulega utlenieniu, co daje obraz czarnego zabarwienia powierzchni pryszcza. Whiteheads natomiast są zaskórnikami zamkniętymi. Oznacza to, że przyjmują one postać niezapalnej wypukłości w kolorze skóry, bez widocznego ujścia gruczołu łojowego. Zwykle po ich delikatnym wyciśnięciu z wnętrza wydobywa się zbita, biało-żółta treść.
  • Grudki, które są rodzajem pryszcza bez towarzyszącego odczynu zapalnego. Grudką nazywamy każdy spoisty i uniesiony ponad powierzchnię skóry wykwit, który jest dobrze odgraniczony od otoczenia.
  • Krosty. Pryszcze przyjmujące postać krosty w wielu przypadkach są najważniejszą przyczyną poszukiwania pomocy u dermatologa. Krosta to wykwit o typie pęcherzyka wypełnionego białą, ropną treścią, którą widać w okolicy szczytu pryszcza. Krosty przeważnie powstają w wyniku nadkażenia bakteryjnego jałowej grudki.
  • Guzki i guzki. Te dwa rodzaje pryszczy cechują trądzik pospolity o cięższym przebiegu. Guzek to wypukła zmiana związana z głębokim naciekiem stanu zapalnego (aż do skóry właściwej, czyli pod naskórek). Często ulega ropiejącemu rozpadowi i ustępuje z pozostawieniem blizny potrądzikowej.
  • Cysty, czyli duże, drążące pryszcze, którym towarzyszy widoczny obrzęk, tkliwość uciskowa oraz zaczerwienienie. Nieregularne nacieki o morfologii cyst mogą formować głębokie przetoki oraz samoistnie pękające nacieki, z których wydobywa się ogromna ilość biało-żółtej substancji.

Jak się pozbyć pryszczy?

Wybór metody leczenia trądziku uzależniony jest od postaci oraz aktualnego stopnia zaawansowania choroby. Podstawowym narzędziem do walki z pryszczami są leki dermatologiczne na receptę oraz dermokosmetyki przeznaczone do miejscowego wstosowaniana chorą skórę. Przy łagodnym trądziku zwykle wystarczy regularne nakładanie antybiotyków (klindamycyny, erytromocyny) oraz substancji keratolitycznych, czyli odblokowujących pory. Antybiotyki oraz retinoidy stosuje się jedynie pod kontrolą lekarza, natomiast nadtlenek benzoilu, kwasy AHA (kwas mlekowy, migdałowy, glikolowy), BHA (kwas salicylowy) oraz kwas azelainowy są ogólnodostępne.  Korzystny efekt terapeutyczny przynoszą natomiast profesjonalne peelingi medyczne. Jeśli 3-4 miesięczna terapia miejscowa nie spowoduje poprawy stanu skóry, wówczas rozważyć należy włączenie doustnych antybiotyków, izotretynoiny lub terapii hormonalnej (u kobiet).

Suplementy na pryszcze

Suplementy diety zwykle stanowią uzupełnienie celowanego leczenia przeciwtrądzikowego. Warto wybierać preparaty wielowitaminowe o dużej zawartości witamin A, E i C. Ponadto udowodniono, że minerały, przede wszystkim cynk oraz selen wyraźnie zmniejszają łojotok, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Walcząc w pryszczami warto ponadto sięgnąć po suplementy diety zawierające w swoim składzie:

  • Wyciągi roślinne z fiołka trójbarwnego (bratka), skrzypu, pokrzywy czy zielonej herbaty
  • Antyoksydanty
  • Wielonienasycone kwasy tłuszczowe
  • Witaminę D3
  • Probiotyki
  • Substancje bakteriobójcze np. laktoferrynę
  • Kwas hialuronowy
  • Koenzym Q10

Tabletki na pryszcze

Jedną z form walki z pryszczami są tabletki na trądzik bez recepty. W odróżnieniu do preparatów do stosowania zewnętrznego, tabletki działają od środka dostarczając do organizmu szereg substancji oraz witamin mających na celu powstrzymanie powstawania nowych pryszczy i sprawienie iż obecne na twarzy lub innych częściach ciała wypryski znikną. Tabletki na trądzik zaliczane są suplementów diety, które można nabyć bez recepty w aptekach lub innych specjalistycznych sklepach z suplementami diety. Główne składniki w tabletkach na trądzik często różnią się od siebie w zależności od producenta, ale wszystkie mogą skutecznie wspierać inne formy walki z trądzikiem , np. leczenie dermatologiczne lub hormonalne. Podobnie jak leki na receptę, tabletki na trądzik bez recepty mogą mieć bardziej lub mniej skuteczne działanie. Stopień nasilenia choroby, skład preparatów, dieta, i inne czynniki mogą mieć duży wpływ na ich skuteczność.

Dieta a pryszcze

Planując antytrądzikowy schemat terapeutyczno-pielęgnacyjny warto uwzględnić inne, ale równie ważne zagadnienie jakim jest dieta oraz styl życia. Chociaż dotychczasowe publikacje nie potwierdzają wpływu konkretnych pokarmów na wygląd cery, to doświadczenie kliniczne wskazuje pewne oczywiste zależności. Wzrost liczby pryszczy często łączy się bowiem z regularnym spożywaniem słodkich i tłustych pokarmów, alkoholu, glutenu, a także mleka krowiego oraz kakao. Jeśli podejrzewamy u siebie taką korelację, warto wówczas wprowadzić na około 3 tygodnie dietę eliminującą dany składnik. Uzyskanie poprawy wyglądu potwierdzi negatywne konsekwencje jedzenia konkretnych produktów –  przeczytaj więcej o diecie na trądzik.

Wyciskanie pryszczy – wyciskać czy nie?

Mechaniczne wyciskanie pryszczy jest czynnością często wykonywaną przez ososby ze skórą trądzikową. Jest to zrozumiałe zachowanie, ale korzyści są krótkotrwałe; wyciskanie pryszczy może prowadzić do większych blizn i przebarwień skóry nawet gdy zachowamy włąściwą higienę.   Krótka odpowiedź na pytanie – wyciskać czy nie ? – brzmi ‚NIE’,  ale od wyciskania pryszczy często nie można się powstrzymać. Duże pryszcze w widocznych miejscach są zagrożone świadomym lub nieświadomym wyciśnięciem. Skupmy się na świadomej decyzji – oto kilka ważnych zasad podczas wyciskania pryszczy. W takim wypadku niezwykle ważne jest zastosowanie się do kilku ważnych zasad:

– pryszcz musi być gotowy do wyciśnięcia; musi mieć jasny czubek, który wychodzi ponad powierzchnię skóry
– higiena; ręcę muszą być dokładnie umytę i suche
– Twarz i miejsce wokół pryszcza lub pryszczy muszą być czyste i osuszone; w tym celu można użyć ciepłej wody, antybakteryjnego żelu oraz chusteczek higienicznych

Jak wycisnąć pryszcza? Po wykonaniu powyższych czynności, należy owinąć palce chusteczką higieniczną i nacisnąć nimi delikatnie miejsce wokół pryszcza, jednocześnie wyciskając jego zawartość (zebraną w środku ropę). Jeżeli naskórek jest gruby, możemy posłużyć się zdezynfekowaną igłą i przebić czubek krostki co pozwoli na swobodne wycisnięcie zawartości. Wyciekający przezroczysty płyn lub krew jest sygnałem, że wyciskanie należy zakończyć a okolice pryszczy przemyć środkiem odkażającym. Można też punktowo nałożyć antybakteryjny żel.

 

 

 

 

 

Maść na trądzik

Maść na trądzik

Maść na trądzik najczęściej stosuję się podczas leczenia tradziku pospolitego oraz trądziku różowatego o różnym stopniu zaawansowania, który dotyka dużą część populacji. Obecnie pacjenci mają do dyspozycji wiele unikatowych preparatów łagodzących objawy tej dermatozy. Maści na trądzik dostępne w aptekach oraz w drogeriach różnią się ceną, ilością aktywnych składników oraz sposobem stosowania.

Większość maści na trądzik należy stosować codziennie na całą powierzchnię skóry twarzy oraz na wybrane obszary skóry pleców i klatki piersiowej. Niektóre produkty, głównie ze względu na wysokie stężenie substancji potencjalnie drażniących, przeznaczone są natomiast do aplikacji miejscowej (tzn. bezpośrednio na wyprysk). Warto zauważyć, że trądzik zazwyczaj rozwija się na podłożu cery tłustej, dlatego skuteczne produkty przeciwtrądzikowe powinny także hamować nadmierny łojotok.

Podział najpopularniejszych maści na trądzik

Wśród produktów zadedykowanych cerze trądzikowej można wyodrębnić kilka podstawowych grup. Różnice pomiędzy poszczególnymi maściami wynikają z listy składników, która powinna być udostępniona przez producenta na etykiecie. Skuteczność konkretnych preparatów antytrądzikowych przeważnie opiera na jednym bądź dwóch głównych substancjach leczniczych w nich zawartych. Substancje te typowo cechują się udowodnionym działaniem redukujących ilość wyprysków:

  • Maść cynkowa
  • Maść ichtiolowa
  • Maść nagietkowa
  • Maść siarkowa
  • Maść salicylowa
  • Maść propolisowa
  • Maść z nadtlenkiem benzoilu
  • Maść tormentiolowa

Skład wybranych maści na trądzik

Skład maści przeciwtrądzikowych ma bezpośredni wpływ na ich skuteczność. Na powyżej zamieszczonej liście każdy preparat charakteryzuje jeden główny składnik aktywnie zmniejszający wielkość oraz liczbę zaskórników, grudek i krost. Większość maści, z uwagi na ich gęstą konsystencję, znajduje swoje zastosowanie w punktowym leczeniu zmian trądzikowych.

Przegląd i zastosowanie maści na trądzik

Cynk w maści cynkowej zawiera tlenek cynku, związek, który cechuje działanie wysuszające, osłaniające oraz ściągające. Istnieją preparaty, które oprócz cynku posiadają w swoim składzie również inne łagodzące substancje, np. olej ze słodkich migdałów czy ekstrakty ziołowe. Cynkowe maści na trądzik bardzo szybko ograniczają intensywność stanów zapalnych w przebiegu łojotoku, trądziku młodzieńczego i różowatego. Ponadto łagodzą ból, podrażnienia oraz świąd skóry

Substancją czynną w maści ichtiolowej jest ichtiol – sulfobituminian amonowy. Związek ten działa ściągająco oraz wysusza krosty, czyli „wyciąga” ropną treść na powierzchnię naskórka. Maść ichtiolowa ze względu na swoją lepkość, czerwono-brązową barwę oraz nieprzyjemny zapach przeznaczona jest jedynie do miejscowego stosowania na noc. Należy podkreślić, że ichtiol nie zmniejsza widoczność zaskórników ani rozszerzonych porów.

Maść nagietkowa to produkt do stosowania miejscowego, który zwalcza skórne infekcje bakteryjne i grzybicze, dezynfekuje ranki oraz przyspiesza gojenie zmian trądzikowych. Ponadto nawilża skórę, jednocześnie redukując ryzyko powstawania blizn czy przebarwień potrądzikowych.

Maść siarkowa to preparat sporządzany według określonych receptur aptecznych (tzw. preparat galenowy do użytku zewnętrznego). Znajduje swe zastosowanie nie tylko w trądziku pospolitym, lecz także w leczeniu świerzbu oraz grzybic. Siarka wykazuje działanie wysuszające, odkażające i przeciwzapalne. Po nałożeniu na krostę rozpulchnia naskórek ułatwiając w ten sposób opróżnienie zalegającej w jej wnętrzu wydzieliny.

Maść salicylowa działa keratolityczne, czyli zmiękcza i usuwa zrogowaciały naskórek. Ponadto po nałożeniu na wcześniej wyciśniętą krostę tworzy pewnego rodzaju opatrunek, który uniemożliwia wtórną infekcję oraz przyspiesza gojenie się uszkodzenia.
Propolis w maści propolisowej, zwanej też maścią z kitem pszczelim, to silny środek antybakteryjny i przeciwgrzybiczy. Leczy miejscowe uszkodzenia naskórka, przede wszystkim te wywołane ropnymi zapaleniami o typie trądziku pospolitego.

Maść tormentiolowa zawiera płynny wyciąg z kłącza pięciornika, ichtiol oraz tlenek cynku. Wskazaniami do stosowania maści tormentiolowej są niewielkie uszkodzenia skóry: otarcia, zadrapania oraz niewielkie trądzikowe zmiany zapalne. Tormentiol wysusza wilgotne, sączące się ranki oraz powstrzymuje namnażanie bakterii. Ponadto przyspiesza ziarninowanie i gojenie się nieprawidłowo wyciśniętych grudek oraz krost.

Maści na trądzik z nadtlenkiem benzoilu występują w różnych stężeniach, najczęściej 5% i 10%. Wyższe stężenia stosuje się raczej punktowo, gdyż nałożone na większe partie skóry mogą spowodować wysuszenie oraz podrażnienie. Nadtlenek benzoilu łagodnie złuszcza naskórek, zmniejsza odczyn zapalny oraz hamuje wydzielanie sebum. Wywiera także korzystny wpływ na nieprawidłowe rogowacenie ujść gruczołów łojowych, czyli zjawiska typowego dla trądziku pospolitego. Hamuje rozwój bakterii beztlenowych, w tym Propionibacteriumacnes. Stosując maści na trądzik z nadtlenkiem benzoilu trzeba jednak pamiętać o regularnym nawilżaniu skóry lekkimi emulsjami nawilżającymi. Takie działanie zapobiegnie nieestetycznemu działaniu niepożądanemu nadtlenku, czyli nadmiernemu łuszczeniu się naskórka.

Pielęgnacja skóry trądzikowej

Pielęgnacja skóry trądzikowej

Pielęgnacja skóry trądzikowej wymaga precyzyjnego wyboru kosmetyków oraz uzupełniających zabiegów kosmetologicznych. Produkty przeznaczone dla cery trądzikowej powinny być delikatne, a jednocześnie skuteczne w odniesieniu do redukowania liczby zaskórników i aktywnych stanów zapalnych. Kolejny problem pielęgnacyjny stanowi fakt, iż osoby dotknięte trądzikiem pospolitym bardzo często borykają się również z nadwrażliwością skóry i wynikającymi z niej podrażnieniami.
Prawidłowy schemat pielęgnacji skóry trądzikowej pozwala wyraźne zmniejszyć objawy choroby. Jego podstawowym założeniem jest systematyczność stosowania oraz łagodne wspomaganie specjalistycznego leczenia przyczynowego. Kosmetyki do cery łojotokowej powinny mieć działanie wielokierunkowe, czyli wpływać na wszystkie elementy „samonapędzającego” się mechanizmu rozwoju trądzikowych zmian skórnych.

Pielęgnacja skóry trądzikowej- założenia podstawowe

Cera ze skłonnością do nadmiernego wydzielania sebum powikłanego trądzikowymi stanami zapalnymi nie lubi zbyt częstego, agresywnego oczyszczania oraz nadmiaru kosmetyków. Podstawowymi błędami wielu osób są: mycie twarzy kilka razy w ciągu dnia, korzystanie z alkoholowych toników, a także za duża ilość kremów, podkładów i pudrów maskujących niedoskonałości. Skóra trądzikowa kocha bowiem stałość i minimalizm. Oto kilka głównych zasad, na których powinna opierać się pielęgnacja skóry trądzikowej:
Regularność i długofalowość. Pierwsze efekty dobrze skomponowanej pielęgnacji mogą być widoczne dopiero po 2-3 miesiącach codziennego stosowania. Ze względu na ten dosyć długi okres bez widocznej poprawy, wielu pacjentów zbyt szybko zaprzestaje stosowania określonych preparatów.
Korzystanie z możliwie jak najmniejszej ilości kosmetyków. Zamiast na ilość,w przypadku trądziku pospolitego,warto postawić na jakość, którą cechują się przede wszystkim dermokosmetyki.
Łagodne traktowanie skóry. Cera trądzikowa jest cerą wybitnie reaktywną i wrażliwą. Bardzo często nie toleruje chemicznych preparatów pielęgnacyjnych o skomplikowanym składzie. Mogę one bowiem podrażniać, a tym samym zwiększać ilość zaskórników, grudek oraz krost
Powstrzymywanie się od dotykania, drapania i wyciskania zmian trądzikowych

Oczyszczanie skóry trądzikowej

Prawidłowy dobór preparatów myjących pomaga zmniejszyć stan zapalny skóry twarzy oraz zredukować łojotok. Skórę należy myć maksymalnie dwa razy dziennie (ewentualnie także np. po intensywnym wysiłku fizycznym). Ze względu na nieestetyczne świecenie się powierzchni twarzy wiele osób oczyszcza ją także w ciągu dnia, niekiedy stosując w tym celu toniki na bazie alkoholu. Takie postępowanie zwykle prowadzi do przesuszenia naskórka i naruszenia jego ochronnej warstwy tłuszczowej. Następnie utrata tej „tłustej” warstwy paradoksalnie daje gruczołom łojowym sygnał do jeszcze intensywniejszej pracy. Idealny produkt oczyszczający cerę trądzikową powinien zatem:
Mieć odpowiednie, lekko kwaśne pH. Warto pamiętać, że zwykłe mydło cechuje się odczynem zasadowym, który powoduje wysuszenie naskórka. Dlatego do mycia twarzy wybierać należy wyłącznie łagodne żele antybakteryjne oraz syndety (tzw. kostki myjące).
Mieć krótki, naturalny (np. ziołowy) skład pozbawiony zwartości alkoholu. Alkohol zawsze podrażnia i wysusza skórę, co powoduje pogorszenie objawów trądziku.
Działać kojąco oraz wyciszająco. W żelach, piankach i emulsjach warto szukać panthenolu, allantoiny czy wyciągu z koszyczków rumianku
W przypadku istotnie nasilonych zmian skórnych warto wypróbować mycie twarzy przegotowaną, mineralną wodą bądź stosować emulsje bez spłukiwania. Do osuszenia cery można natomiast wykorzystać jednorazowe, papierowe ręczniki, które zmniejszą ryzyko przeniesienia bakterii.

Toniki w pielęgnacji cery trądzikowej

Odpowiednio dobrany tonik może być świetnym uzupełnieniem oczyszczania i nawilżania twarzy. Bezwzględnie zabronione są toniki o intensywnej woni alkoholu bądź z dużą zawartością konserwantów. Najlepszy wyborem dla posiadaczy cery trądzikowej będą delikatne, ziołowe płyny lub hydrolaty, czyli wody kwiatowe.

Krem w pielęgnacji cery trądzikowej

Krem dla skóry tłustej, skłonnej do powstawania krost i grudek powinien być lekki oraz niewysuszający. Jeżeli jednocześnie prowadzimy terapię zewnętrznymi lekami przeciwtrądzikowymi schemat powinien zakładać:
Przed snem nałożenie leku (kremu, żelu bądź płynu). Jeżeli odczuwane jest ściągnięcie skóry, wówczas pół godziny po jego aplikacji można wklepać cienką warstwę kremu nawilżająco-odżywczego.
Rano, po umyciu twarzy należy zastosować lekki krem nawilżający z filtrem UV lub delikatny nawilżający podkład (lub krem BB)
Istnieją również specjalistyczne kremy matująco-nawilżające, które mogą okazać się idealnym rozwiązaniem dla osób z istotnie nasilonym łojotokiem. Wybierając krem do pielęgnacji skóry trądzikowej zawsze warto sięgać po produkty oznaczone hasłem „niekomedogenne”, czyli niewywołujące powstawania zaskórników.

Makijaż cery trądzikowej

Makijaż skóry dotkniętej trądzikiem pospolitym powinien być maksymalnie delikatny. Oznacza to, że codzienne nakładanie kilku warstw podkładu, korektorów i pudrów tuszujących krostki przeważnie pogarsza przebieg choroby. Twarz pod taką szczelną „kołderką” dusi się i wytwarza jeszcze więcej sebum. W efekcie pory skóry ulegają zapychaniu, a zaskórniki szybciej przekształcają się w stany zapalne. Make-up kryjący należy zatem zostawić na specjalne okazji, a na co dzień wybierać lekkie podkłady, kremy tonujące lub mineralne matujące pudry. Przed snem natomiast stanowczo trzeba pamiętać o dokładnym demakijażu, na przykład za pomocą płynów micelarnych.

Leczenie trądziku u dorosłych

Leczenie trądziku u dorosłych

Leczenie trądziku u dorosłych i związanych z nim niedoskonałości skóry pomimo zakończenia dojrzewania płciowego, zależy od stopnia nasilenia choroby i jej głównych przyczyn.  Trądzik u dorosłych częsciej występuje u osób z zaburzeniami hormonalnymi., które funkcjonują w stałym napięciu, stosują złą dietę.  Dzięki rozwojowi medycyny metody leczenia nawet opornego trądziku u dorosłych stały się ogólnodostępne oraz znacznie skuteczniejsze niż jeszcze kilkanaściet lat temu. Optymalne wyniki terapii przeciwtrądzikowej można uzyskać jedynie dzięki wielokierunkowemu, interdyscyplinarnemu podejściu leczniczemu. Jego głównymi celami są:

  • Redukcja łojotoku
  • Zapobieganie nadmiernemu rogowaceniu naskórka
  • Zahamowanie rozwoju bakterii Propionibacterium acnes
  • Zmniejszenie miejscowego stanu zapalnego

Trądzik u dorosłych – leczenie zewnętrzne

Skóra osób dorosłych jest mniej podatna na podrażnienia wywołane miejscowymi substancjami przeciwtrądzikowymi niż skóra ludzi młodych. Ponadto dorośli znacznie sumienniej podchodzą do systematycznego nakładania leków i dodatkowej pielęgnacji redukującej ich działania niepożądane. Dlatego właśnie pierwszym rzutem w terapii trądziku u dorosłych jest smarowanie chorobowo zmienionej skóry odpowiednim lekiem. Ze względu na mechanizm działania wyróżniamy trzy grupy miejsciowych preparatów antytrądzikowych:

1. Preparaty przeciwłojotokowe. Należą do nich przede wszystkim kwas salicylowy oraz płyny i kremy zawierające siarkę lub cynk. Przeważnie są one bardzo dobrze tolerowane, rzadko wywołują istotne podrażnienie bądź wysuszenie naskórka. Ponadto cynk wspomagagojenie się ran i ogranicza ryzyko ich wtórnego zakażenia mieszaną florą bakteryjno-grzybiczą. Wynika to z jego ściągającego działania, które jest szczególnie pomocne w przypadku sączących się,ropnych krost.

2. Preparaty keratolityczne, czyli złuszczające. Redukcję liczby zaskórników można uzyskać dzięki alfa-hydroksykwasom (AHA), kwasowi azelainowemu oraz nadtlenkowi benzoilu (on posiada także łagodne działanie przeciwbakteryjne). Kwasy AHA, przede wszystkim kwas migdałowy oraz mlekowy, a także kwas pirogronowy będący alfa-ketonokwasem są szczególnie chętnie wykorzystywane podczas profesjonalnych peelingów chemicznych w gabinecie kosmetologicznym. Seria takich zabiegów przeprowadzanych co 3-4 tygodnie, które są połączone z codziennym stosowaniem preparatów keratolitycznych skutecznie oczyszcza zapchane pory i zmniejsza ilość grudek. Co więcej, peelingi kwasowe usuwają płytkie blizny oraz przebarwienia pozapalne.

3. Preparaty przeciwbakteryjne (klindamycyna, erytromycyna). Antybiotyki zmniejszają kolonizację P.acnes w obrębie skóry, dzięki czemu hamują stan zapalny i łagodzą grudkowo-krostkowy trądzik u dorosłych. Niestety, ze względu na narastającą oporność bakterii, antybiotyki miejscowe w preparatach łączonych z nadtlenkiem benzoilu bądź retinoidami mogą być stosowane tylko w okresie wzrostu liczby wyprysków o typie ropiejącym.

Retinoidy w leczeniu trądziku u dorosłych

Retinoidy są kwasowymi pochodnymi witaminy A. Ich działanie polega na:

  • „Udrożnianiu” gruczołów łojowych
  • Regulacji złuszczania warstw rogowych naskórka
  • Zmniejszeniu objętości gruczołów łojowych, a co za tym idzie także ilości wydzielanego sebum
  • Hamowaniu namnażania się bakterii odpowiedzialnych za ropne postacie trądziku u dorosłych
  • Ograniczaniu miejscowego odczynu zapalnego

Leczenie trądziku u dorosłych poprzez stosowanie stretinoidów jest popularne ponieważ działają one na niemalże wszystkie elementy odpowiedzialne za powstawanie niedoskonałości skóry.  Można je aplikować bezpośrednio na skórę w postaci kremów, żeli czy płynów lub przyjmować doustnie. Pełna kuracja tabletkami z izotretynoiną zwykle trwa od 4 do 7 miesięcy, natomiast dawka dobowa, zależna od masy ciała pacjenta, zwykle wynosi 20-60 mg. Trądzik u dorosłych bardzo dobrze reaguje na takie leczenie, a u większości chorych prowadzi do trwałej remisji choroby.

Laser a trądzik dorosłych

Zabiegi laserowe na trądzik redukują ilość istniejących stanów zapalnych oraz zapobiegają powstawaniu nowych. Ponadto odpowiednia długość fali lasera zabija bakterie, które zasiedlają pory skóry, a dzięki swojemu wyłącznie miejscowemu działaniu P.acnes nie nabywa na niego oporności (w odróżnieniu od typowej antybiotykoterapii). Innymi atutami laseroterapii w leczeniu trądziku u dorosłych są:

  • hamowanie produkcji łoju
  • biostymulacja, dzięki której skóra i naskórek szybciej się goją, a ich powierzchnia ulega odświeżeniu

Zabiegi są krótkie i bezbolesne. Nie wymagają długiego okresu rekonwalescencji. Laser najkorzystniej działa na wypryski będące w fazie zapalnej, lecz jeszcze nie ropnej. Jeśli na twarzy pacjenta obecne są cysty lub torbiele, przed przystąpieniem do laseroterapii należy przeprowadzić krótką kurację antybiotykiem. Niestety, aby w pełni zapanować na przebiegiem trądziku u dorosłych, zabiegi z użyciem lasera należy wykonywać regularnie w odstępach kilkutygodniowych.

Żel na trądzik

Żel na trądzik

Żele na trądzik  działają przeciwbakteryjnie, likwidują stany zapalne skóry, likwidują zaskórniaki i czopy rogowe.  Żele oraz inne preparaty do stosowania zewnętrzenego, takie jak kremy i maści, skutecznie wspierają leczenie różnych rodzajów trądziku.  Trądzik jest najczęściej występującą chorobą skóry, która posiada wiele odmian:

  • trądzik pospolity, w tym trądzik zaskórnikowy, w którym dominują niezapalne zaskórniki otwarte oraz zamknięte, trądzik grudkowo-krostkowy, trądzik ropowiczy, i inne – przeczytaj o wszystkich rodzajach trądziku pospolitego tutaj.

Trądzik młodzieńczy jest chorobą skóry, która zaczyna się wraz z początkiem pokwitania. Pod wpływem wielu zmian hormonalnych następuje nadmierne pobudzenie czynności gruczołów łojowych. W ten sposób na skórze pojawiają się nieestetyczne grudki i zaskórniki (pryszcze). Ich wielkość, nasilenie, barwa zależą przede wszystkim od uwarunkowań genetycznych. Jednak dla wielu nastolatków jest to źródło stresu, ponieważ duża część powierzchni twarzy (tak zwana okolica T) jest pokryta pryszczami.  Żele na trądzik młodzieńczy mogą znacznie poprawić stan skóry trądzikowej i zapobiec  złej praktyce wyciskania pryszczy, co powodowuje stany zapalne i tworzenie się blizn.

 

 

Żel do mycia twarzy trądzikowej

Żel do mycia twarzy trądzikowej oczyszcza z zabrudzeń, bakterii lub grzybów. Jednocześnie w głąb skóry przenikają substancje zawarte w żelu, które odpowiadają za zamykanie porów, łagodzenie podrażnień, kontrolowanie wydzielania tłuszczu w skórze twarzy.    Wiekszość dobrych żeli na trądzik ma działanie antybakteryjne oraz przeciwzapalne więc ich stosowanie hamuje rozwój nowych pryszczy i zwalcza te obecne na skórze.  Regularne stosowanie żelu do twarzy usuwa martwy naskórek, dzięki czemu skóra zyskuje świeższy i zdrowszy wygląd. Postęp w dermatologii sprawił iż preparaty na trądzik zapewniają coraz lepsze efekty.    Obecnie na rynku istnieje bardzo wiele różnych żeli do mycia twarzy trądzikowej. Jak wybrać najlepszy? Dobry żel na trądzik powinien:

  • być przebadany dermatologicznie (musi być bezpieczny dla skóry),
  • być hipoalergiczny,
  • mieć działanie kojące i łagodzące,
  • mieć działanie oczyszczające,
  • kontrolować wydzielanie łoju do skóry,
  • usuwać martwy naskórek ze skóry twarzy,
  • cechować się szybkimi i trwałymi efektami,
  • nie wywoływać skutków ubocznych.

Oprócz preparatów do stosowania zewnętrznego, takich jak żele czy maści, osoby ze skórą trądzikową mogą również wspierać walkę z wypryskami poprzez stosowanie preparatów o działaniu przeciwzapalnym, bakteriobójczym, i ogólnie wzmacniającym system odpornościowy od węwnątrz.  Tabletki na trądzik bez recepty uzupełniają braki potrzebnych witamin (A, B2, B5, B6, B3, inne) oraz zawierają wysokiej jakości wyciągi roślinne, które wspieraja walkę z trądzikiem od środka.   Przeczytaj jak działają tabletki na trądzik i czym  się kierować przy ich wyborze.

Żel na trądzik- skład

Producenci żeli na trądzik zwykle wykorzystują naturalne składniki, które skutecznie działają na tę chorobę. W skład takich żeli zazwyczaj wchodzą: bisazelene, wyciąg z żeń- szenia, oczaru wirgińskiego, arniki. Niekiedy dodaje się też oleje, które pozyskuje się z jęczmienia i pszenicy.  Wszystkie te składniki mają właściwości antyseptyczne, łagodzące, kojące, witalizujące. Mają również odżywiać skórę oraz przyspieszać procesy jej regeneracji.

Dzisiejsze sposoby na trądzik oferują wiele produktów z coraj coraz bardziej innowacyjnym składem do walki z pryszczami; żele na trądzik, kremy, maseczki oczyszczające, i inne.  Ich regularne stosowanie wspiera leczenie od zewnątrz i pomaga w utrzymaniu skóry trądzikowej w lepszym stanie.